สินค้าที่เราจะเอามาแนะนำ ในรายการถ่ายทอดสดก็คือ
กางเกงเสริมก้นที่มาพร้อมกับความยืดหยุ่นสูง
ดูสิคะ ดีไซน์ของมันสวยมากเลยใช่มั้ยคะ
มาดูกันใกล้ๆ นะคะ
เป็นไงคะ
ก้นของเขาโดดเด่นเด้งดึ๋งจนแทบทิ่มตา
นี่คือพลังของกางเกงเสริมก้นของเรา
- และเนื้อผ้ายังยืดได้ดีสุดๆ - โอ๊ย
เพราะกางเกงของเราทำจากยางยืดอย่างดี
คุณจะไม่รู้สึกอึดอัดเลย แม้แต่ตอนที่ออกกำลังกายหรือปีนเขา
ไม่เชื่อใช่มั้ยคะ
ถ้างั้นเราจะสาธิตให้ดูค่ะ
ดูสิคะ
การยืดแข้งยืดขาขนาดนี้ ไม่ทำให้พวกเขาอึดอัดแม้แต่น้อย
ยังไม่เชื่อใช่มั้ยคะ
หนึ่ง สอง สาม
ตายแล้ว
ชิบหายแล้ว
วันนี้เรามีกางเกงมาให้เลือกสรร
ทั้งสีน้ำเงิน สีดำ และสีฟ้า
พระคริสต์ พระพุทธ ขอให้หนูได้สัมภาษณ์สักที่เถอะค่ะ
หนูจะไปเข้าโบสถ์และเข้าวัดทุกสัปดาห์เลย
นะโม ตัสสะ ภะคะวะโต อะระหะโต สัมมาสัมพุท ธัสสะ
สาธุ
ซอจิน ทำอะไรอยู่เหรอ
อธิษฐาน
ฉันเพิ่งส่งใบสมัครไป 25 บริษัท
ขอให้ถูกเรียกสัมภาษณ์นะ
อ้ะ นั่นมัน...
เขาแสดงเก่งมากเลย
เขาชื่ออะไรนะ
- อี...อีอะไรนะ - คนนั้นเหรอ
ลุงด็อกฮวาเหรอ
ลุงด็อกฮวาเหรอ เธอรู้จักเขาเหรอ
เขาเป็นพ่อของพี่จุนกี
อะไรนะ เป็นพ่อของคุณจุนกีเหรอ
เจ๋งไปเลย
งั้นฝากคุณจุนกีไปขอลายเซ็นดีกว่า
อย่านะคะ พี่จุนกีไม่ชอบให้พูดถึงพ่อของเขา
- ทำไมล่ะคะ - เรื่องของเรื่องก็คือ...
- ลุงด็อกฮวาเขา... - โอเค ขอบคุณครับ
มีอะไรกัน
ทำไมจู่ๆ ก็เงียบกันล่ะ
ฉันไม่ได้คิดไปเองใช่มั้ย
ซอจิน เธอกำลังนินทาฉันใช่มั้ย
เธอบอกอะไรคุณยุนอา
ยัยปีศาจขนดก
- ฉันไม่ได้พูดอะไรเลย - บอกมานะ
มีเรื่องสุดยอดเกิดขึ้นแล้ว
ทำไมต้องเสียงดังด้วย
- พี่ พี่แมสแล้ว - อะไรนะ
ดูนี่สิ
- อะไรเหรอ - นายแบบเสื้อผ้าคนนี้ดูคุ้นๆ มั้ยล่ะ
โคตรประหลาดเลย
โอ้โห
- พี่จุนกี... - อะไรวะเนี่ย
ตลกจังเลย
อะไรกันวะเนี่ย
- นี่มันอะไรกัน - มีหน้าพี่อยู่เต็มไปหมดเลย
พี่มีชื่อเล่นด้วยนะ
ชื่อ "หนุ่มแหวว" สวัสดี หนุ่มแหวว
หนุ่มอะไรของแก
- มันดู... - ห้ามดูนะ
แม่งตัดต่อกันเก่งเหลือเกิน...
สวัสดีครับ
ครับ
บอกว่าอย่า!
ผมเองครับ
อะไรนะครับ
โอเคครับ ขอบคุณครับ
มีเรื่องอะไร ใครโทรมาเหรอ
บริษัทหนังโทรมา
พวกเขาอยากให้ฉันไปแสดงหนัง
พวกเขาเห็นรูปฉันแล้วรู้สึกประทับใจ
พวกเขาเห็นพี่เหรอ
- เห็นจากไหน - ก็จากโฆษณาเป้าแตกไงเล่า
โฆษณาเหรอ
แปลว่าพวกเขาเห็นหนุ่มแหวว ก็เลยอยากได้ตัวพี่เหรอ
- ไม่จริงน่า - อย่าเรียกฉันแบบนั้นนะ
นี่คือบทและตารางการถ่ายทำ
นี่จะให้ผมเล่นโดยไม่ต้องคัดตัวเลยเหรอครับ
คิดว่าฉันกำลังหลอกนายหรือไง
เปล่าครับ ไม่ใช่แบบนั้น
แล้วผมได้บทอะไรเหรอครับ
หนังเรื่องนี้เป็นเรื่องเกี่ยวกับ คนเป็นแม่ที่พยายามแก้แค้น
หลังจากที่ลูกสาวถูกลักพาตัวไป
นายเป็นหนึ่งในแก๊งลักพาตัว
ผมมีบทพูดมั้ยครับ
ก็ไม่เยอะนะ แต่ก็มีอยู่บ้าง
นายต้องเข้าฉากบู๊กับนักแสดงนำด้วย
ใครเป็นนักแสดงนำเหรอครับ
นักแสดงนำหญิงก็คือ...
คิมฮีจา
คิมฮีจาเหรอครับ
คิมฮีจาจากเรื่อง "เดอะ เดสเซิร์ต" เหรอครับ*
- นักแสดงที่เก่งที่สุดในเกาหลีเหรอครับ - ใช่
นายควรซ้อมฝีมือการแสดงมาให้ดีนะ
- เข้าใจมั้ย - เข้าใจครับ
ผมจะทำให้เต็มที่เลยครับ
ขอบคุณครับ
เป็นไงบ้างคะ
อร่อยมั้ย
เอ่อก็...
อร่อยดี
แต่คุณยุนอาครับ เราขอกินข้าวบ้างได้มั้ย
พวกเรากินแต่ขนมปังมาหลายวันแล้ว เพราะงั้น...
เงียบแล้วกินไปเถอะน่า
เดี๋ยวเธอก็สวดพี่อีกหรอก
ก็ได้ ฉันจะกินเงียบๆ
ฉันทำมาเยอะเลย ทานให้เต็มที่เลยนะคะ
ทุกคน
มีเรื่องสุดยอดเกิดขึ้นกับฉัน
ฉันจะได้เล่นหนังแล้ว
รู้มั้ยว่าใครเป็นนักแสดงนำ
นักแสดงที่เก่งที่สุดในเกาหลี
คิมฮีจา
- คิมฮี... - คิมฮีจาเหรอ พูดจริงเหรอ
- แล้วพี่เล่นบทอะไร - เล่นเป็นคนที่โดนเธอฆ่า
นึกแล้วเชียว ตัวประกอบอีกแล้วสินะ
คราวนี้ฉันมีบทด้วยนะ
แต่ก็เยี่ยมไปเลยนะ
พวกเราควรจะฉลองกัน
เอาเป็นข้าวกับซุปดีมั้ย
โทษทีนะ แต่ฉันต้องไปท่องบท
ไว้ฉลองกันวันหลังแล้วกัน
- คุณคิมฮีจา... - พี่จุนกี...
ฉันอยากกินข้าว
ดูสิ จะตื่นเต้นอะไรขนาดนั้น
คุณดูชิก คุณทำขนมปังหล่นแล้ว เอาชิ้นใหม่ไปสิคะ
ขอบคุณครับ
สวัสดีครับ
นายทำให้ฉันตายเลยเนี่ย
ขอโทษครับ
ท่องบทมาหรือยัง
ผมท่องบททั้งวันทั้งคืนมาทั้งสัปดาห์เลยครับ
- ว่าแต่ คุณคิมฮีจายังไม่มาเหรอครับ - เดี๋ยวก็มาแล้วล่ะ
อ้าว นั่นไง
สวัสดีครับ คุณคิม
ทำไมเธอถึงเป็นแบบนั้นล่ะครับ
เธอกำลังเข้าถึงตัวละครของเธอ
เธอเล่นเป็นแม่ที่ลูกสาวถูกลักพาตัวไป
เธอไม่กินหรือนอนหลับเลย ตลอดการถ่ายทำของเรา
เธอไม่ยอมกลับบ้านด้วย
เธอพยายามจะอยู่ในบท
สุดยอดไปเลยล่ะ
โอ้โห สมชื่อนักแสดงที่เก่งที่สุดในเกาหลี
ฉากนี้เป็นตอนที่คนแม่ ได้เจอกับหนึ่งในพวกโจรลักพาตัว
เธอระเบิดความโกรธออกมาทันทีที่พบกับเขา
และโจรลักพาตัวคนนั้นกำลังตกใจสุดขีด
คุณแม่ที่กำลังโกรธจัด พุ่งเข้าทำร้ายโจรลักพาตัว
เธอโกรธจนขาดสติและพลั้งมือฆ่าเขา
เข้าใจมั้ย
งั้นมาซ้อมกันเถอะ
ได้ครับ
รอบซ้อม เตรียมตัวนะ
นั่นใคร
ฉันถามว่าใคร
ใครกันมาเที่ยวเคาะประตู...
หาฉันเจอได้ยังไง
ลูกสาวฉันอยู่ไหน
ซูจินของฉันอยู่ที่ไหน
บอกมานะ ไอ้สารเลว
นี่มันแค่ซ้อมไม่ใช่เหรอ
อะไรนะ ซ้อมเหรอ
บอกมานะ ซูจินของฉันอยู่ไหน
บอกฉันมา
อย่าฆ่าฉันเลย
ลูกสาวฉัน
คุณฮีจา พอได้แล้ว
จุนกี เป็นอะไรหรือเปล่า ฟื้นสิ
ฟื้นสิ
ไม่เป็นไรใช่มั้ย
มีเงาดำอยู่ที่ปลายอุโมงค์สีขาว...
นึกว่าต้องเรียกรถพยาบาลซะแล้ว
ขอโทษนะคะ ฉันอินมากไปหน่อย
เป็นอะไรหรือเปล่า คุณจุนกี
ผมไม่เป็นไรครับ
ฉันจะไปสงบสติอารมณ์นะคะ
ใครฆ่าลูกสาวฉัน...
ฉันบอกให้เธอใจเย็นๆ แล้วนะ
เราจะมีนักแสดงเข้าโรงพยาบาลอีกไม่ได้
- เข้าโรงพยาบาลเหรอครับ - นักแสดงคนก่อนถูกส่งเข้าโรงพยาบาล
หลังจากที่ถูกคุณฮีจาทำร้าย
นอนยาวสี่สัปดาห์
- อะไรนะ - ฟังนะ
พยายามอย่าเจ็บตัวล่ะ ตกลงมั้ย
จุนกี พร้อมหรือยัง
พร้อมก็ได้
พร้อมแล้วก็...แอกชัน
หา...
หาฉันเจอได้ยังไง
ลูกสาวฉันอยู่ไหน
ลูกสาวฉันอยู่ที่ไหน
บอกมานะ
เลือด...
เธออยู่ที่ไหน
คัต!
พอแล้ว!
พอได้แล้ว
โอ้โห
- คุณเป็นคนถ่ายวิดีโอนี้เองเหรอ - ใช่
ว้าว
น่ารักมากๆ เลย
ดูเด็กคนนี้สิ
น่ารักจัง
ไม่น่ารักหรอก
ตั้งแต่ผมเริ่มทำงานนี้ ผมก็เริ่มเชื่อในเรื่องสัญชาตญาณอันชั่วร้าย
ฉันมั่นใจว่ามนุษย์ทุกคนชั่วร้ายตั้งแต่เกิดมา
นี่...
ทำไมพี่ถึงว่าเด็กๆ แบบนั้นล่ะ
เธอไม่เคยเห็นตอนที่เด็กร้องไห้งอแงสินะ
พอเด็กเริ่มร้องไห้ แม่เด็กก็อยากให้ฉันทำให้เด็กหัวเราะ
ฉันไม่ใช่นักแสดงตลกนะ ฉันจะไปทำให้เด็กหัวเราะได้ยังไง
มันก็ไม่ยากสักหน่อย
- แต่ก็ไม่ง่ายนี่ - ง่ายสิคะ
ดูนะ
อะไร
หัวเราะจริงๆ ด้วย
เดี๋ยวนะ เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไรนะ
ต้องพูดว่า "แฮ่"
"แฮ่"
- แฮ่ - แบร่
ไม่ใช่ "แฮ่" "แบร่" ต่างหาก
- "แฮร่" เหรอ - ไม่ใช่
โดเรมีฟาซอล คีย์เดียวกับซอล
- แบร่ - อ๋อ "แบร่" นี่เอง
มีอะไรอีกมั้ยครับ
มีอะไรอีกเหรอ
- ฝากซอลหน่อย - มานี่ ซอล
แม่หายไปแล้ว
แม่หายไปไหนน้า
แม่อยู่นี่
สุดยอดไปเลย
สุดยอด
สุดยอดจริงๆ
"แม่หายไปไหน"
"แม่อยู่นี่"
คุณต้องพูดด้วยเสียงสูงกว่านี้
- ต้องใช้เสียงที "อยู่นี่ไง!" - เสียงทีนะ
- อยู่นี่ไง! - ใช่ๆ นั่นแหละ
"อยู่นี่ไง!" ด้วยเสียงที
เสียงที
กลับมาแล้ว
อ้าว พี่จุนกี
- ไปโดนอะไรมาเนี่ย - ฉันไปถ่ายหนังมา...
แล้วเจ็บตัวนิดหน่อย
พี่ไปถ่ายฉากอะไรมาเนี่ย สภาพดูไม่จืดเลย
คิมฮีจาอินกับบทมากไปหน่อย
แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ไม่น่าจะทำพี่ได้ขนาดนั้นนี่
คราวหน้าเธอเอาพี่ตายแน่
ฉันไม่เป็นไรหรอก
มันเป็นแค่การแสดง ฉันไม่เป็นไร
พี่จุนกี
นี่เขาหลับไปแล้วเหรอ
- เขาหายใจหรือเปล่าเนี่ย - ให้ตายสิ
ชีวิตพี่แม่งอันตรายจริงๆ
เงาสีดำตรงอุโมงค์สีขาว...
นี่เขาละเมองั้นเหรอ
เขาเป็นอะไรของเขาเนี่ย
- พี่โอเคหรือเปล่า - อย่าทำผมเลย
อย่าทำผม
ฉากวันนี้เป็นฉากต่อเนื่องจากเมื่อวาน
เธอจะฆ่าโจรลักพาตัว และคร่ำครวญราวกับคนบ้า
ส่วนนายต้องเล่นเป็นคนตาย เพราะงั้นนายต้องนอนนิ่งๆ
เข้าใจมั้ย
- ครับ - มาเริ่มกันเถอะ
พร้อมนะ
แอกชัน
ลูกสาวอยู่ที่ไหน
ซูจินของฉันอยู่ไหน
ซูจินของฉันอยู่ที่ไหน
บอกฉันมานะ
- ฉันหายใจไม่... - บอกมา
ไม่ออก...
ลูกฉันอยู่ที่ไหน
ลูกสาวฉันอยู่ที่ไหน
ไอ้สารเลวเอ๊ย
ลูกฉันอยู่ที่ไหน
บอกมานะ
เธออยู่ไหน
คัต โอเค ยอดเยี่ยมมาก
คุณฮีจา คุณแสดงได้ดีมากๆ เลย
โอ้โห ผมขนลุกไปหมดเลยเนี่ย
จุนกีก็ทำได้ดีมาก
ฉันนึกว่าต้องสั่งคัตไปแล้วนะเนี่ย
- แต่นายก็อดทนจนถ่ายเสร็จ - ขอบคุณกั๊บ
ขอไปห้องน้ำก่อนนะกั๊บ
คิดว่าไงบ้างครับ
- เขาเก่งกว่าที่คุณคิดใช่มั้ย - ใช่
เขาแสดงได้ดีมากและ...
ฉันชอบที่เขาเอาจริงเอาจังกับการแสดง
คุณไปเจอเขามาจากไหนเหรอ
หมอนี่เหรอครับ
คือว่า...
ขยะแขยงเป็นบ้าเลย
ทำไมต้องหยดเข้าปากพอดีด้วย
เขาชอบการแสดงของฉัน
ในที่สุด โลกก็จะได้เห็นพรสวรรค์ของฉัน
- สวัสดีครับ - ยินดีด้วยนะคะ
- ขอบคุณครับ - ขอบคุณค่ะ
เขาร้องไห้ไม่หยุดเลย
ดูเหมือนว่าวันนี้เขาจะอารมณ์ไม่ค่อยดี
ผมจะถ่ายรูปเขา ก่อนที่เราจะเริ่มก็แล้วกันนะครับ
แต่ตอนนี้เขาอารมณ์ไม่ค่อยดีนะคะ
- คุณช่วย... - ช่วยทำให้เขาหัวเราะใช่มั้ยครับ
รู้ได้ยังไงคะเนี่ย
เวลาใครมองผมด้วยสายตาแบบนั้น พวกเขามักจะขอแบบนี้ครับ
ผมจะลองดูก็แล้วกัน
โดเรมีฟาซอล...
ทำอะไรของคุณเนี่ย เขาร้องไห้หนักกว่าเดิมอีก
ไม่เป็นไรครับ ผมมีอีกมุกนึง
จางกุน
ฉันหายไปแล้ว
ฉันหายไปไหนนะ
ฉันอยู่นี่ไง
ทำอะไรของคุณเนี่ย
คุณทำให้เขากลัวมากกว่าเดิมอีก
ไม่เป็นไรนะ จางกุน
แปลกจัง ทำไมตอนที่ยุนอาทำถึงได้ผลล่ะ
ทำยังไงดี
ฉันอยู่ไหนนะ
ฉันอยู่นี่ไง
เขาหัวเราะแล้วค่ะ
นี่คือเหตุผลที่คุณบอกให้ฉันรีบมาใช่มั้ยคะ
แปลกจัง ตอนที่ผมทำ เขาร้องไห้ไม่หยุดเลย
คุณดูเข้ากับพวกเด็กๆ ได้ดีนะคะ
แบบนี้ค่อยโล่งอกหน่อย
- ท้องฉัน... - คุณเจ็บท้องอีกแล้วเหรอ
ไปโรงพยาบาลกันเถอะ
แล้วจางกุนล่ะ
คุณแม่ก็ใกล้จะมาถึงแล้วด้วย
เดี๋ยวฉันดูแลเขาให้เองค่ะ ไปโรงพยาบาลเถอะค่ะ
จริงเหรอคะ
- ช่วยเปลี่ยนชุด ให้ด้วยได้มั้ยคะ - ได้เลยค่ะ
ไม่ต้องห่วงค่ะ ฉันจะดูแลเขาให้เองค่ะ
ขอบคุณมากเลยนะครับ
ขับรถดีๆ นะครับ
เป็นเด็กที่แปลกจริงๆ
ผมก็ทำเหมือนคุณทุกอย่าง
เด็กๆ เขาดูออกนะคะ ว่าคนไหนเป็นคนดี คนไหนเป็นคนไม่ดี
คุณจะบอกว่าผมเป็นคนไม่ดีเหรอ
เปล่านะคะ
ผมจะไปเข้าห้องน้ำ ฝากดูเขาด้วยนะ
โอ้โห สวยชะมัดเลย
อยากรู้จังว่าใช้เงินเท่าไหร่
อ๊ะ ฉันต้องเปลี่ยนชุดให้เขานี่นา
โอ้โห น่ารักจังเลย
ถ้าซอลใส่ต้องน่ารักมากแน่ๆ เลย
ใช่มั้ย ซอล
ดูสิ
ฉันไม่รู้จะพูดยังไงเลย
วันนี้ทำได้ดีมากเลยครับ
เก่งมาก จุนกี
วันนี้ทุกคนทำหน้าที่ได้ดีมาก เดี๋ยวฉันจะเลี้ยงมื้อเย็นก็แล้วกัน
นายก็มาด้วยสิ
รุ่นพี่จะไปด้วยกันใช่มั้ยครับ
อย่ามาเรียกฉันว่ารุ่นพี่
ฉันเหนื่อย ฉันจะกลับก่อนนะ
ผมทำอะไรผิดหรือเปล่าครับ
เปล่าๆ
คุณฮีจา
คุณจะกลับไปดื้อๆ ไม่ได้นะครับ
ฉันไม่มีอารมณ์ไปกินข้าว
- เป็นเพราะเรื่องที่ผมบอกคุณใช่มั้ย - ฉัน...
ฉันไม่ชอบคนที่ใช้เส้นสายเพื่อเข้ามาทำงาน
คุณก็รู้ว่าพี่ด็อกฮวา เคยช่วยผมเอาไว้ตอนที่ผมเดือดร้อน
เขาขอให้ผมรับลูกชายเขามาแสดง ผมจะปฏิเสธเขาได้ยังไงครับ
หมายความว่ายังไงครับ
จุนกี...
- มันไม่ใช่อย่างนั้นนะ - คุณพูดว่าอะไรนะ
ซอล มองมาทางนี้สิ
น่ารักจังเลย
มองตรงนี้สิจ๊ะ คนเก่ง
มองตรงนี้ๆ
- ยุนอา ทำอะไรอยู่เนี่ย - ตายแล้ว
ทำไมต้องสะดุ้งขนาดนั้นด้วย
คุณถ่ายรูปจางกุนทำไมเหรอ
ตอนแรกผมนึกว่าคุณถ่ายรูปซอล
ซอลนี่นา
- นี่มันเรื่องอะไรกัน - คือจริงๆ แล้ว...
ถ้าเกิดมีแขกเห็นเข้าล่ะ
- ขอโทษค่ะ คือฉัน... - ช่างมันเถอะ รีบเปลี่ยนเสื้อผ้าเร็วเข้า
จางกุน
จางกุน จางกุน
คิดถึงจังเลย
ย่าไม่มีโอกาสได้เจอหลานเลยนะเนี่ย เพราะว่าย่าอยู่ที่อเมริกา
หล่อจังเลย
แถมยังผอมด้วย
ในรูปเขาแก้มใหญ่กว่านี้นี่นา
ทำไมผอมจังเลยเนี่ย
ไม่หรอกครับ
เธอเป็นใครเหรอ
เรามาถ่ายวิดีโอในงานน่ะครับ
เหนื่อยกันมั้ยครับ
- เดี๋ยวผมอุ้มเขาให้ - ไม่เป็นไร
ฉันไม่ได้อุ้มจางกุนมานานแล้ว
เขาเป็นทายาทรุ่นที่แปด ของตระกูลอีแห่งคยองจู
พ่อแม่เขาต้องทำเด็กหลอดแก้ว
และก็ลองวิธีต่างๆ เพื่อให้ได้ลูกชาย
ขอสัมภาษณ์หน่อยได้มั้ยครับ
คุณมีอะไรอยากบอกหลานมั้ย
- ให้เธออุ้มเขาให้ก่อน - ก็ได้
ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันอุ้มเขาเอง
ภาพจะได้ออกมาน่ารักๆ
แบบนั้นคงไม่ได้...
ไม่น่าเชื่อเลยเนอะ
จองกุน นี่หลานอึเหรอ
รอก่อนนะจ๊ะ
เดี๋ยวย่าเปลี่ยนผ้าอ้อมให้
ไม่เป็นครับ เดี๋ยวเราทำเอง
- เด็กๆ เดี๋ยวนี้อึเหม็นมากเลยนะครับ - เดี๋ยวฉันทำเองค่ะ
ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันเปลี่ยนเอง
ขอดูจุ๊ดจู๋หลานฉันหน่อย
คุณอยากเห็นจุ๊ดจู๋งั้นเหรอ
หลานรัก
ขอดูจุ๊ดจู๋หน่อยนะ
ขอดูหน่อยๆ
พวกเธอจะทำอะไร
ถึงเขาจะยังเป็นเด็ก แต่คุณต้อง เคารพความเป็นส่วนตัวของเขานะครับ
ไร้สาระ
ทำไมต้องขัดขวางฉันด้วย
คุณยายครับ
คุณต้องเคารพหลักสิทธิมนุษยชน
นี่มันเป็นการละเมิดนะครับ
ละเมิดสิทธิมนุษยชนเนี่ยนะ
นี่เธอ...
เธอเป็นบ้าหรือไง
ผมมีความทรงจำที่ไม่ดี
ตอนที่ผมเป็นเด็กๆ คุณยายของผม ชอบพูดว่าเธออยากกินจุ๊ดจู๋ของผม
ทุกวันนี้ผมยังไม่กล้ากินไส้กรอกเลย
พูดอะไรไร้สาระที่สุด
ผมยอมให้คุณทำไม่ได้
นี่เธอ...
ปล่อยมือเดี๋ยวนี้นะ
เอามือออกไปเดี๋ยวนี้
- เอามือออกไป - ไม่ครับ ไม่มีทาง
ไอ้หมอนี่...
กล้าดียังไง
อย่าทำนะครับ
ถอยไปตอนที่ฉันพูดดีๆ เสียก็สิ้นเรื่อง
อย่านะครับ
ไหนขอดูหน่อย...
ไม่มีอะไรในก่อไผ่
จางกุน...
ทายาทรุ่นที่แปดของเรา
จุ๊ดจู๋ของเขา...
- คุณยาย - คุณยาย
ไม่เป็นไรนะ ซอล
มาทำอะไรที่นี่ ทำไมถึงไม่โทรมาบอกก่อน
พ่อทำแบบนั้นทำไม
พ่อทำแบบนี้อีกแล้วนะ
พูดอะไรของแก
ผู้กำกับบอกผมหมดแล้ว
ผมบอกแล้วไงว่าอย่าทำแบบนี้
ผมอุตส่าห์พยายามทุกวิถีทาง
- ทำไมพ่อถึงทำแบบนี้อยู่เรื่อย - ถ้าอย่างนั้น...
ถ้าแกจะทำเอง แกก็ควรทำให้มันดีกว่านี้สิ
ที่แกไปเป็นนายแบบโฆษณานั่นก็ตลกดีนะ
น่าขายหน้าจริงๆ
ใช่ ฉันเป็นคนบอกผู้กำกับเอง
เพราะฉันไม่อยากเห็นแกล้มลุกคลุกคลาน
มันเลวร้ายมากนักหรือไง
- แต่มันไม่ถูกต้อง - ไม่ถูกต้องยังไง
เพราะผมเป็นลูกพ่อไงครับ
เพราะผมเป็นผู้ชายของสุดยอดนักแสดง อีด็อกฮวาที่ผมชื่นชมที่สุด
เพราะแบบนั้น ผมถึงอยากประสบความสำเร็จด้วยตัวเอง
เพื่อที่ผมจะได้ยืนต่อหน้าพ่อ ได้อย่างภาคภูมิใจ
เชื่อในตัวผมและคอยดูผมให้ดี
นี่คือสิ่งเดียวที่ผมต้องการจากพ่อ
ฉันเข้าใจสิ่งที่แกพูด แต่ว่า...
เอาเถอะ
งั้นก็เล่นเป็นนายแบบโฆษณา หรือไม่ก็ตัวประกอบไปเถอะ
ให้ตายสิ
แล้วก็นะ...
ทำไมแกถึงใส่กางเกงในสีชมพู
- แกเป็นผู้ชายนะ - ก็มันเซ็กซี่ดีออก
ไอ้ลูกคนนี้...
เอาเถอะ
เข้าบ้านไปกินข้าวกันเถอะ
ไม่เป็นไรครับ
ผมมีที่ที่ต้องไปต่อ
จุนกี
ฉันก็เลี้ยงลูกได้ดีอยู่นะเนี่ย
ผมขอโทษสำหรับทุกอย่างครับ
นายเองก็ไม่รู้เรื่อง
ไม่สำคัญหรอกครับ
มันเป็นความผิดของผม
ผมขอโทษครับ
ขอบคุณที่เลี้ยงนะครับ
ราตรีสวัสดิ์ครับ
จุนกี จุนกี
ไอ้เด็กนี่...
ผู้หญิงคนนั้นเป็นไงบ้าง
จริงเหรอ ค่อยยังชั่ว
ขอโทษสำหรับเรื่องที่เกิดขึ้นด้วยนะ
ผมจะรับผิดชอบเอง
ผมขอโทษจริงๆ นะ
เป็นไงบ้าง
ทุกอย่างเรียบร้อยหรือเปล่า
ก็คงงั้นมั้ง
คุณคิดอะไรอยู่เหรอ
ขอโทษค่ะ
ทำไมถึงไปทำแบบนั้นในงานเลี้ยงของคนอื่น
เพราะฉันรู้สึกผิด
เพราะฉันรู้สึกผิดกับซอลน่ะค่ะ
ฉันเป็นแม่ที่ไม่ได้เรื่อง
แค่วันเกิดลูก ฉันยังจัดงานเลี้ยงให้ไม่ได้เลย
ฉันไม่เคยซื้อเสื้อผ้าสวยๆ หรือว่าของเล่นให้ลูกเลย
เพราะงั้นฉันถึงอยากถ่ายรูป ในวันครบรอบหนึ่งขวบของลูก
ขอโทษจริงๆ ค่ะ
สินค้าของเราในวันนี้ คืออุปกรณ์ช่วยปรับรอยยิ้มค่ะ
เพียงแค่วันละสามนาที เพื่อเปลี่ยนแปลงรอยยิ้มคุณให้สวยงาม
รู้สึกยังไงบ้างคะ
ผมรู้สึกว่ายิ้มได้ง่ายขึ้นกั๊บ
ยิ้มได้ง่ายขึ้นใช่มั้ยคะ
ช่วยเล่าให้ละเอียดกว่านี้ได้มั้ยคะ
- ละเอียดกว่านี้เหรอกั๊บ - ละเอียดกว่านี้ค่ะ
ขอเป็นข้อๆ เลย
ปกติแล้ว มุมปากของผมจะตกลงมา
แต่ไอ้อุปกรณ์เสริมยิ้มเนี่ย มันช่วยยกมุมปากของผม
ทำให้รอยยิ้มผมดูเป็นธรรมชาติมากขึ้น
ให้ตายสิ...
ทำไมต้องให้พูดเยอะขนาดนี้ด้วยเนี่ย
เจ็บปากชะมัดเลย
เดี๋ยวนะ แล้วนี่พวกชาวเน็ต จะเอาไปตัดต่ออีกมั้ยเนี่ย
ใครอีกวะเนี่ย
สวัสดีครับ
ครับ อีจุนกีพูดครับ
อะไรนะ
นัดคุยเหรอครับ
ขอโทษนะครับ
- เอาวางไว้ตรงนั้นแหละ - โอเคครับ
คือจริงๆ แล้ว ผม...
ผมคืออีจุนกี ที่เพิ่งคุยกันทางโทรศัพท์เมื่อกี้
อ้าว สวัสดี ยินดีที่ได้เจอนะ
คุณโทรหาผมทำไมเหรอครับ
คือเรามีแผนจะทำละครโทรทัศน์ช่วงเช้าเร็วๆ นี้
และมีคนแนะนำคุณมา
มีคนแนะนำผมเหรอครับ
ใครเหรอครับ
- ใครเป็นคนที่แนะนำให้เลือกผม - ฉันเอง
อ้าว มาแล้วเหรอครับ
รุ่นพี่
สวัสดีครับ
- ดีใจที่ได้เจอนะครับ - สวัสดีค่ะ
สวัสดีครับ
รุ่นพี่เป็นคนแนะนำผมเหรอครับ
ผู้กำกับชเวกำลังมองหานักแสดงหน้าใหม่ ที่หน้าตาดีและมีความสามารถ
เธอไม่ได้หล่อขนาดนั้น แต่เธอมีความสามารถ
ฉันถึงได้แนะนำเธอ
- แบบนี้ไม่ดีเหรอ - ผมซาบซึ้งมากๆ ครับ
ขอบคุณมากๆ เลยครับ
ทีนี้ก็ขึ้นอยู่กับเธอแล้วว่า อยากจะรับบทนี้มั้ย
- ขอให้โชคดีนะ - ขอบคุณครับ
คุณฮีจา นี่เป็นบทของคุณ
- ขอบคุณครับ - เดี๋ยวผมโทรหานะครับ
พี่ยุนอา
ออกมาหน่อยสิ
มีอะไรเหรอ
- แอ่นแอ๊น - แอ่นแอ๊น
แอ่นแอ๊นก็ได้
[สุขสันต์วันเกิด ซอล]
[ซอล สุขสันต์วันเกิดแรกนะ]
นี่มันอะไรกันคะ
พี่ดูไม่ออกหรือไง
มานี่เลย
งานเลี้ยงวันเกิดครั้งแรกของซอลไง
มันอาจจะไม่ได้ใหญ่โต แต่พวกเราทำทุกอย่างเองหมดเลย
มันก็เลยอาจจะไม่สวยงามเท่าไหร่
ฉันชอบมากเลย
มันสวยมากๆ เลยค่ะ
ขอบคุณทุกคนมากๆ เลยนะคะ
ไม่เป็นไรหรอกครับ
ขอบคุณดงกูเถอะ
นี่เป็นความคิดของเขา
- ฉันบอกว่าอย่าพูดไง - จริงเหรอ
ขอบคุณนะ คุณดงกู
ผมแค่ไม่อยากให้คุณก่อเรื่องอีก
และก็เลิกร้องไห้ง่ายๆ ได้แล้ว
คุณร้องไห้จนจะเป็นกิจวัตรอยู่แล้วเนี่ย
ขอโทษค่ะ
มันสวยมากๆ เลย
แต่ว่าไม่มีเค้กเหรอคะ
ถ้ามีเค้กก็คงสมบูรณ์แบบสุดๆ ไปเลยเนอะ
เค้กมาแล้วจ้า
เราต้องมีเค้กอยู่แล้ว
เราจะมีงานเลี้ยงวันเกิดที่ไม่มีเค้กได้ยังไง
- ขอบคุณนะคะ - คุณร้องไห้อีกแล้ว
รีบๆ จุดเทียนก่อนที่น้ำตาจะท่วมห้องเถอะ
- เร็วเข้าๆ - ได้เลย
พี่ซื้อแชมเปญมาด้วยเหรอ
ยอดเลย
ฉันซื้อไอ้นี่มาฉลองเรื่องของฉันต่างหาก
มีเรื่องอะไรเหรอ
ฉันจะได้เล่นละครทีวีช่วงเช้า
แถมได้เป็นหนึ่งในนักแสดงหลักด้วย
นักแสดงหลักเหรอ จริงเหรอ
ฉันเล่นเป็นคนขับรถของนักแสดงหลัก
นึกแล้วเชียว
เป็นตัวประกอบอีกแล้วสินะ
ช่างเถอะ ไว้ค่อยคุยกันทีหลัง
มาถ่ายรูปกันก่อนดีกว่า
- มาถ่ายรูปกันเถอะ - เอาเลย
คุณยุนอา มานี่สิ
เอาล่ะ ยืนชิดๆ กันหน่อยนะ
ดงกู เร็วๆ สิ
- ยิ้มหน่อย - รู้แล้วน่า
ฉันตั้งเวลาไว้ 10 วินาที เพราะงั้นก็ยิ้มค้างไว้นะ
จุดเทียนเลยๆ พูดว่า "กิมจิ"
- กิมจิ! - กิมจิ!
เดี๋ยวก่อนค่ะ
เราไม่มีแหวนครบรอบหนึ่งร้อยวันนี่นา
ถ้ามีแหวนด้วยก็คงดีนะคะ
- ให้ตายสิ - พี่ยุนอา...
ซอจิน ออกไปซื้อแหวนไป
ทำไมต้องทำขนาดนี้ด้วยเนี่ย
- เอาไอ้นี่ไปเก็บเลย - ไม่นะ ไม่ๆ
- แกน่าจะซื้อแหวนมาด้วย - ไม่เป็นไรๆ
มาเริ่มกันเลย
ผมจะเลี้ยวซ้ายนะครับ
ผมจะเลี้ยวขวานะครับ
ได้เลย
ผมจะถอยรถนะครับ
หรือว่าแบบนี้...
ผมจะเลี้ยวซ้าย
ผมจะเลี้ยวขวา
ครับ
ผมจะถอยรถ
มีสองแบบ พวกแกว่าแบบไหนดี
ตอบตามความจริงนะ
มันต่างกันตรงไหนเหรอ
มันก็เหมือนกันนี่นา
ว่าไงนะ
ฟังนะ
แบบแรกคือคนขับรถที่ขยันขันแข็ง
เขาทุ่มเททำทุกอย่าง เพื่อให้ก้าวหน้าในหน้าที่การงาน
แบบที่สองคือคนขับรถที่เกลียดงานตัวเอง
และทำทุกอย่างเพื่อเพียงให้เจ้านายประทับใจ
อ๋อเหรอ
แกจะเป็นผู้กำกับได้ยังไง ถ้าเรื่องแค่นี้ยังดูไม่ออกเนี่ย
โทษที
นี่เป็นละครโทรทัศน์เรื่องแรกของฉัน ฉันก็เลยค่อนข้างกังวล
ฉันควรไปสัมภาษณ์คนขับรถจริงๆ มั้ย
พี่มีบทพูดแค่สามประโยคเองนะ
พี่ทำเกินไปหน่อยมั้ง
ให้เขาทำอย่างที่อยากทำเถอะ
เธอไม่รู้จักการแสดง
พี่ยุนอา นั่นอะไรเหรอ
มีคนเอาเตาอบที่ยังใช้งานได้มาทิ้ง
ฉันเลยเอากลับมาด้วย
เตาอบเนี่ยนะ พี่จะเอาเตาอบมาทำไม
เธอเคยบอกว่าฉันทำขนมอร่อย ฉันเลยคิดว่าจะทำขาย
ฉันเลยตั้งใจจะทำแบบจริงๆ จังๆ
ทำจริงจังเหรอ แล้วเกสต์เฮาส์ล่ะ
ฉันจะทำขนมหลังจากที่ทำงานบ้านเสร็จแล้วค่ะ
งั้นก็ได้
แต่อย่าให้งานบ้านเสียล่ะ เข้าใจมั้ย
เข้าใจแล้วค่ะ ไม่ต้องห่วง
ตายแล้ว
ขอโทษค่ะ
- มีข้อความมาแล้ว - เปิดดูสิ
- พี่จุนกี - ว่าไง
ฉันตื่นเต้นเกินไป พี่เปิดอ่านให้หน่อยสิ
ก็ได้
มันเขียนว่าไงเหรอ
เสียใจด้วย ซอจิน
คือว่าพวกเขา...
เรียกเธอไปสัมภาษณ์
เธอได้ไปสัมภาษณ์แล้ว
จริงเหรอ
ใช่ ลองดูสิ
ฉันได้ไปสัมภาษณ์แล้ว
เธอต้องผ่านการสัมภาษณ์ให้ได้ก่อนนะ
ร้องไห้ตอนนี้มันยังเร็วเกินไป
ฉันไม่สนแล้ว ฉันอยากทำงานที่สำนักข่าวนี้จริงๆ
- ยินดีด้วยนะ - เธอต้องได้งานแน่นอน
เลิกร้องไห้ได้แล้ว หน้าตาดูไม่ได้เลยเนี่ย
ฉันได้กลิ่นอะไรไหม้
มาจากในครัวหรือเปล่า
กลิ่นอะไรเนี่ย
อะไรวะเนี่ย ทำไมควันถึงเยอะแบบนี้
- ทำไมถึงมีควันออกมา - อะไรกันเนี่ย
ทำไมถึงมีควันล่ะ
ตายแล้ว ขนมปังไหม้แน่เลยค่ะ
- ก็รีบปิดเครื่องสิ - ค่ะ
ตายแล้ว มันปิดไม่ได้ค่ะ
ถอดปลั๊กไปเลย
คุณเกือบทำไฟไหม้บ้านแล้วนะ
- ขอโทษค่ะ ตัวตั้งเวลามันคงเสีย... - ให้ตายสิ
ทำไมถึงต้องเอาเตาอบที่เสียมาทิ้งด้วยเนี่ย
พวกเขาทิ้งเพราะมันเสียไงเล่า
- อ๋อ... - "อ๋อ" อะไรเล่า
มันเกือบจะทำให้ไฟไหม้อยู่แล้ว ทำไมถึงไปเอาของแบบนี้มา
ไปดื่มฉลองที่ซอจินถูกเรียกสัมภาษณ์กันดีกว่า
- พอได้แล้ว - ให้ตายสิ
- พอแล้ว - เพราะฉันเห็นแก่ซอจินหรอกนะ...
พี่ยุนอา
ไปกันเถอะ
ไม่ได้หรอก ฉันต้องทำความสะอาดก่อน
ก็ได้ค่ะ
ถ้าเสร็จแล้วก็ตามขึ้นมานะ โอเคมั้ย
- เอาเลย จัดไป - หมุนเลย หมุนเลย
- หมุนเลย - ลุย
โอเค พี่จุนกี
ฉันเองสินะ
ก็ได้ ถามมาเลย
ฉันจะตอบพวกแกทุกอย่าง
ใครอยากจะถามก่อนล่ะ
ฉันน่ะสิ ฉันน่ะสิ
ฉันขอถามก่อน
เชิญเลย
จูบแรกของพี่คือเมื่อไหร่ ที่ไหนและกับใคร
ฉันคิดว่าน่าจะเป็นตอนที่ฉันอายุ 11 ขวบ
อ๋อ ตอนที่ฉันสิบขวบ
มันเกิดขึ้นที่สนามเด็กเล่นของโรงเรียน กับสาวที่อยู่ข้างบ้านฉัน
ฉันสไลด์ตัวลงจากเครื่องเล่นในขณะที่เรานั้น...
- ริมฝีปากของเธอช่างเร่าร้อน... - โอเค พอแล้ว
- ให้ตายสิ - เราไม่อยากฟังเรื่องนี้แล้ว
- แล้วเป็นไงต่อเหรอ - ก็เธอถามฉันเอง
เงียบน่า
พวกแกทำฉันเสียใจ
ฉันเอาผลไม้มาให้ค่ะ
ทำความสะอาดครัวแล้วใช่มั้ย
ทำแล้วค่ะ
ไม่มีควันแล้วใช่มั้ย แล้วเรื่องกลิ่นล่ะ
เลิกดุเธอได้แล้ว
- พี่ยุนอา นั่งสิ - ไม่เป็นไร
มานั่งด้วยกันสิ พวกเรากำลังเล่นเกมกันอยู่
- มาเล่นสิ - ใช่ๆ
คุณชอบปฏิเสธตลอดเลย
- ถ้างั้นฉันเล่นด้วยก็ได้ค่ะ - นั่นแหละ
- เอาล่ะนะ - โอเค
เล่นกันเลย ลุยๆ
- โอเค! - คุณยุนอา คุณต้องตอบนะ
เราจะถามคำถามชั่วร้ายแบบไหนดีนะ
- อ๋อ คุณยุนอา - ฉันๆ
ฉัน ฉันขอถาม
- ฉันคิดคำถามออกแล้ว - นี่เธอเป็นพิธีกรปริศนาฟ้าแลบเหรอ
ฉันอยากถามเรื่องนี้จริงๆ นี่นา
จริงเหรอ ถามว่าอะไรเหรอ
ก็คือว่า...
เกิดอะไรขึ้นระหว่างพี่กับพ่อของซอลเหรอคะ
อย่าถามอะไรแบบนั้นสิ มันจะทำให้คุณยุนอาเขาอึดอัดนะ
อะไรล่ะ พวกพี่ก็อยากรู้ไม่ใช่เหรอ
ทุกคนก็แค่รอจังหวะที่จะถาม
ไม่เป็นไรค่ะ มันไม่ใช่ความลับอะไร
จะเริ่มตรงไหนดีล่ะ
คือเรื่องมันมีอยู่ว่า...
ก็ประมาณนี้ค่ะ
แปลว่าพี่เสียพ่อแม่ไปจากเหตุไฟไหม้ พี่เลยต้องไปอยู่กับญาติ
แต่พวกเขาเอาเงินประกันไป และเอาพี่ไปทิ้งที่บ้านเด็กกำพร้างั้นเหรอ
แล้วหลังจากนั้น คุณก็ถูกเจ้าของสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าทำร้าย...
คุณจึงหนีไปและได้พบกับพ่อของซอล ตอนที่ทำงานพิเศษ
แต่พวกคุณต้องเลิกกัน เพราะครอบครัวของเขาไม่ยอมรับ
แล้วหลังจากที่เลิกกันไปแล้ว คุณถึงเพิ่งรู้ว่าคุณท้องงั้นเหรอ
เดี๋ยวก่อนนะ
ถ้างั้นพ่อของซอลก็รู้ว่าพี่ท้อง แต่ก็ยังทิ้งพี่งั้นเหรอ
เปล่า เขาไม่รู้เรื่องซอล
ทำไมล่ะคะ
คือจริงๆ แล้ว...
ซอลตื่น ฉันขอลงไปดูก่อนนะคะ
พี่ยุนอาน่าสงสารจังเลย
ชีวิตเธอคงลำบากน่าดู
ดงกู
แกต้องใจดีกับคุณยุนอาหน่อยนะ เลิกต่อว่าเธอได้แล้ว
- ผมไม่เคยว่าเธอสักหน่อย - ให้ตายสิ
เมื่อกี้แกเพิ่งดุเธอเรื่องเตาอบอยู่เลย
นั่นมัน...
ฉันแค่บอกให้เธอระวังให้มากกว่านี้
- แกต่างหากที่ต้องระวัง! - แกนั่นแหละ
- เอาล่ะ ดื่มกันเถอะ - ชนๆ
ทุกคน
แอ่นแอ๊น
ฉันดูเป็นไงบ้าง
โอ้โห ซอจิน
มันไม่เข้ากับเธอเลยสักนิด
ไม่น่าเชื่อว่าจะมีคนที่ใส่ชุดแบบนี้ไม่ขึ้น
ฉันโง่เองที่มาถามพวกพี่
พวกเราล้อเล่นน่า
ว่าแต่ทำไมถึงใส่สูทใส่กระโปรงเหรอ
วันนี้ฉันต้องไปสัมภาษณ์งาน
หยุดทำให้มันเป็นเรื่องใหญ่สักที
ไม่ต้องห่วง
ฉันจะแต่งหน้าให้สวยเลย
ตายแล้ว
ตายแล้วๆ
ขอโทษครับ ผมขอโทษจริงๆ
ฉันต้องไปสัมภาษณ์แล้วด้วย
หยุดโวยวายเถอะน่า
เธอก็ไปเปลี่ยนเสื้อสิ
ไม่ได้ มันเป็นชุดเดียวกัน
เสื้อเชิ้ตตัวอื่นมันไม่เข้ากับสูท
งั้นก็ไปซักแล้วอบแห้งสิ เธอยังมีเวลานี่นา
จริงด้วย
คุณยุนอา ทำอะไรอยู่เหรอ
อ๋อ คุณจะเริ่มขายมัฟฟินวันนี้เหรอ
- ใช่ค่ะ - ให้เราช่วยมั้ย
ไม่เป็นไรค่ะ ฉันทำเกือบเสร็จแล้ว
เรียบร้อย
ซอลตื่นแล้ว
เธอต้องดูแลลูกสาว ต้องขายมัฟฟิน
เธอต้องทำอะไรเยอะแยะเลย
ใช่แล้วล่ะ
เราน่าจะช่วยคุณยุนอาได้นะ
ถ้าทำได้ก็ดี แต่เธอไม่มีอะไรให้ช่วยเลย
มันไม่ใช่ว่าเราจะช่วยเธอหาสามีได้
นั่นเป็นความคิดที่ดีมาก
ทำไมเราไม่ตามหาพ่อของซอลล่ะ
แต่เราไม่รู้ว่าเขาเป็นใครนะ
แกพูดถูก แบบนี้คงไม่มีทางหาเจอแน่
นี่โทรศัพท์ของคุณยุนอานี่นา
ผมว่าน่าจะใช่นะ
เบอร์ของหมอนั่นน่าจะอยู่ในนี้
แล้วเราจะรู้ได้ยังไงว่าคนไหนเป็นพ่อของซอล
ก็ลองดูก่อนสิ
- หืม - อะไรเหรอ
มีแค่พวกเรา คิมจุนซอง แล้วก็ร้านอาหารที่ชื่อ "กำแพงเมืองจีน"
คิมจุนซองนี่ต้องเป็นพ่อของซอลแน่ๆ
- ไร้สาระน่า - พ่อเธอคงไม่ใช่กำแพงเมืองจีนหรอก
- เรายังไม่รู้สักหน่อยว่าเขาเป็นพ่อ - ก็จริง
ถ้างั้นเราก็ลองโทรไปดูสิ
- โทรหาเขาเลย - พี่จะบ้าเหรอ
- พี่เสียสติไปแล้วหรือไง - ก็แค่โทรไปเฉยๆ
เดี๋ยวก็มีปัญหาตามมาหรอก
สวัสดีครับ
ใช่คุณคิมจุนซองหรือเปล่าครับ
- ใช่ครับ - พอได้แล้ว
คุณรู้จักคุณฮันยุนอาหรือเปล่าครับ
เราเคยพบกันอยู่พักนึง คุณเป็นใครเหรอ
พวกเขาเคยคบกัน ต้องใช่หมอนี่แน่ๆ
คือผมโทรจากไปรษณีย์ครับ
คุณฮันยุนอาจะส่งพัสดุให้คุณ
ขอทราบที่อยู่หน่อยได้มั้ยครับ
คือผมอ่านไม่ออกเพราะว่าที่อยู่มันเปียกฝน
วันนี้แดดดีสุดๆ ไปเลยนะ
ครับ แป๊บนึงนะครับ
ดงซานกู 35 กิล
โอเคครับ เดี๋ยวผมเอาไปส่งให้นะครับ
ต้องเป็นพ่อของซอลแน่ๆ
เราไปหาเขาเลยดีมั้ย
นี่มันไม่ถูกต้องนะ
งั้นฉันไปเองก็ได้
แกนี่เป็นเพื่อนที่แย่จริงๆ
ก็ได้ ฉันไปด้วยก็ได้
จะไปไหนกันเหรอ
- ไม่ใช่เรื่องของแก - อะไรเนี่ย
- พลังมิตรภาพ - เป็นบ้าอะไรกันเนี่ย
คราวนี้จะไปก่อปัญหาที่ไหนกันเนี่ย
- คุณจะไปไหนเหรอ - ฉันจะเอามัฟฟินไปขายค่ะ
คุณคิดจะทำจริงๆ เหรอ
การค้าขายมันไม่ใช่อะไรง่ายๆ นะ
ฉันจะพยายามดูค่ะ
เดี๋ยวก่อน
ให้ผมช่วยยกไปให้มั้ย
ไม่เป็นไรค่ะ ฉันทำเองได้
ไว้เจอกันนะคะ
มันไม่เกินกำลังไปหน่อยเหรอ
แถมยังพาซอลไปด้วยอีก
ช่างเหอะ ไม่เกี่ยวกับฉันนี่นา
ซื้อมัฟฟินมั้ยคะ ทำเองร้อนๆ เลยนะคะ
เอามัฟฟินมั้ยคะ
ซื้อมัฟฟินมั้ยคะ ทำเองร้อนๆ เลยนะคะ
สวัสดีค่ะ มัฟฟินทำเองนะคะ ลองชิมดูก่อนได้ค่ะ
ให้ตายสิ หนาวจังเลย
สวัสดีค่ะ
คุณดงกู
คุณมาทำอะไรที่นี่คะ
ผมจะไปทำธุระแต่เผอิญเจอคุณ
ขายได้บ้างหรือยัง
สีหน้าคุณมันบอกว่ายังขายไม่ได้เลยสินะ
งานนี้มันยากเกินไปสำหรับทั้งคุณและลูกนะ
ไม่ใช่ทุกคนที่จะขายของได้
อีกอย่างนะ
ใครๆ ก็ซื้อมัฟฟินจากร้านขนม
คุณไม่มีอะไรไปแข่งกับพวกเขาเลย
ป้ายร้านก็ใช้มือเขียน
"มัฟฟินทำมือ" เนี่ยนะ
เป็นชื่อที่ประหลาดจริงๆ
ผมถึงได้บอกไงว่า...
คุณยุนอา คุณร้องไห้เหรอ
ฉันเสียใจที่ขนมมันขายไม่ออก
แล้วพอคุณมาดุฉัน ฉันก็ยิ่งเสียใจกว่าเดิม
ทำไมต้องร้องไห้ด้วยเนี่ย คุณเป็นผู้ใหญ่แล้วนะ
ให้ตายสิ
คนมองกันใหญ่แล้ว หยุดร้องไห้เถอะ
เดี๋ยวผมจะช่วยคุณขายเอง
เดี๋ยวผมช่วยเอง โอเคมั้ย
- พูดจริงๆ เหรอคะ - จริง หยุดร้องไห้ได้แล้ว
หยุดร้องไห้เถอะ
ก็ได้ค่ะ
น่าจะเป็นที่นี่แหละ
ผมคิดว่านี่เป็นความคิดที่แย่มาก
เรากลับบ้านกันเถอะ
ถ้าอยากกลับก็กลับไปเลย
แกเป็นเพื่อนที่แย่จริงๆ
ระวังด้วยนะ
- คนคุมงานอยู่นั่นไง - เดี๋ยวก่อนสิ
ขอโทษนะครับ
- ว่าไง - นี่คือบ้านของคิมจุนซองใช่มั้ยครับ
- ใช่ - คือว่า...
เราอยากคุยกับเขาหน่อยครับ
น่ารำคาญจริงๆ
คุณคิมครับ มีคนมาหา
- ผมเหรอ - ใช่ครับ
พวกคุณเป็นใครครับ
- คุณคือคิมจุนซอง ใช่มั้ยครับ - ใช่ครับ
ผมชื่ออีจุนกี
ผมมีเรื่องต้องบอกคุณ
เอ่อครับ
- เรื่องอะไรเหรอ - คุณจำ...
ที่รัก...
เมื่อไหร่บ้านเราจะเสร็จเหรอคะ
เราจะไม่มีเวลาแล้วนะ
บ้านเราต้องเสร็จก่อนงานแต่งแน่นอน ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก
ใครเหรอคะ
พวกเขามีบางอย่างจะบอกผมน่ะ
มีเรื่องอะไรเหรอคะ
เอ่อ คือว่า...
เรามาทำงานครับ
- ทำงานเหรอ - ทำงานเหรอ
เราไม่ได้จ้างคนงานใหม่มาเพิ่มนะ
คุณชเวส่งพวกนายมาเหรอ
เมื่อวานผมบอกเขาไปว่า เรามีคนงานไม่พอ
เขาคงส่งคนใหม่มาเพิ่ม
ครับ คุณชเวส่งเรามา...
ถ้างั้นนายต้องมาถามหาฉันสิ
จะไปถามหาคุณคิมทำไม
ตามมา
ได้ครับ
แปลว่าเราต้องทำงานเหรอ
ฉันจะไปถามเรื่องคุณยุนอา ต่อหน้าคู่หมั้นเขาได้ยังไง
เพราะแบบนี้ไง ผมถึงไม่อยากมาด้วย
- ไปกันเถอะ - เป็นความคิดที่ดีมาก
จะไปไหน พวกนายมีงานต้องทำนะ
เอ่อ...
คือว่าเรื่องนั้น...
เรามีงานต้องทำเยอะแยะ
คือว่าความจริงก็คือ...
คือ...
กล้าดียังไง
- ตามฉันมานี่ - ดูชิก
- รอเดี๋ยวก่อน - พี่จุนกี
- ขอโทษครับ - โทษที
ทำไมเราต้องทำอะไรแบบนี้ด้วย เมื่อไหร่จะได้กลับบ้านเนี่ย
ฉันไม่รู้ หมอนี่ไม่ยอมฟังฉันด้วยซ้ำ
นั่นไง
ทำงานกันเถอะ
ทำไมถึงไม่แห้งสักทีเนี่ย
แบบนี้เดี๋ยวก็ไปสัมภาษณ์ไม่ทันพอดี
ขอโทษนะครับ มีใครอยู่มั้ย
ใครอีกวะเนี่ย
ไม่มีใครอยู่เลยเหรอ ซวยแล้วไง
- จะเอาอะไร - ขอโทษนะครับ
- ผมขอผ้าเช็ดตัวเพิ่มได้มั้ย - ให้ตายสิ คนยิ่งยุ่งๆ อยู่
แล้วนี่คนอื่นหายไปไหนกันหมด
ตายจริง สายแล้วเนี่ย
ฟังนะ ตอนนี้ฉันไม่ว่าง
ผ้าเช็ดตัวอยู่ตรงนั้น ไปหาเอาเองก็แล้วกัน
- ก็ได้ครับ - แล้วก็นะ...
ช่วยดูแลแขกคนอื่นๆ ระหว่างที่ฉันไม่อยู่ด้วย
- อะไรนะ - เข้าใจที่พูดมั้ย
ครับ เข้าใจแล้ว
ซื้อมัฟฟินมั้ยครับ
อร่อยสุดๆ เลยนะครับ
คุณต้องเสียงดังกว่านี้
ผมพูดเสียงดังแล้วนะ
ซื้อขนมมั้ยครับ
อร่อยมากเลยนะครับ
มัฟฟินทำเองค่ะ
คุณยุนอา วันนี้เรากลับกันเถอะ
ไม่มีใครซื้อมัฟฟินพวกนี้เลย
ฉันต้องขายให้ได้ ไม่งั้นคงต้องเททิ้ง
คุณนี่มันดื้อจริงๆ
ว่าแต่ คุณยุนอา
ทำไมต้องทำให้ชีวิตมันยุ่งยากด้วย
หมายความว่าไงคะ
พ่อของซอล
คุณไม่คิดจะบอกเขาเรื่องเธองั้นเหรอ
ไม่ค่ะ
ฉันไม่เคยคิดเรื่องนั้นเลย
การเลี้ยงลูกลำพังมันลำบากไม่ใช่หรือไง
มันก็ลำบากค่ะ
แต่ฉันไม่อยากขุดเขาลงมา ด้วยการบอกเรื่องซอลให้เขารู้
ซอลเป็นลูกสาวของฉัน
เพราะแบบนี้ ฉันถึงอยากเลี้ยงเธอด้วยตัวเอง
เพราะแบบนี้ ฉันถึงคิดจะขายขนมพวกนี้
ถ้าคุณเหนื่อย คุณจะกลับก่อนก็ได้นะคะ
ฉันตั้งใจจะอยู่ต่ออีกหน่อย
- กลับก่อนเถอะค่ะ - ไม่ล่ะ
ไหนๆ ก็จะหมดวันอยู่แล้ว
ซื้อมัฟฟินมั้ยครับ
มัฟฟินมั้ยครับ อร่อยมากๆ เลยนะครับ
ซื้อมัฟฟินมั้ยครับ
อร่อยนะครับ
รับมัฟฟินมั้ยครับ
เอามัฟฟินมั้ยครับ
ซื้อมัฟฟินมั้ยครับ ผมลองชิมแล้วนะ
อร่อยมากเลยนะครับ ลองซื้อไปทานมั้ย
มัฟฟันของเราอร่อยมากจริงๆ นะครับ
- ทำอะไรกันอยู่เหรอครับ - อะไรนะคะ
กำลังขายมัฟฟินอยู่ค่ะ
คุณขออนุญาตแล้วหรือยัง
ขอแล้วค่ะ
ดงกูบอกว่าฉันขายตรงนี้ได้
ใช่ ผมพูดเอง
มีปัญหาอะไรเหรอ
วิธีการสัมภาษณ์ของเราอาจจะแปลกสักหน่อย
นั่งสบายๆ นะ เราจะกินไปคุยไป
- ถอดเสื้อนอกออกก็ได้นะครับ - โอเคค่ะ
อะไรกันเนี่ย
เสื้อฉัน...
เสื้อฉันหายไปไหน
ตายแล้ว จะทำยังไงดีเนี่ย
คุณคัง ทำอะไรเหรอครับ
- ถอดเสื้อนอกได้เลยนะ - ฉันไม่เป็นไรค่ะ
ฉันรู้สึกหนาวนิดหน่อย
เหรอครับ
ถ้างั้นก็เอาตามที่คุณสะดวกก็ได้
หมูมาแล้วค่ะ
ตายแล้ว ฉันขอโทษค่ะ
ถอดเสื้อมาสิคะ เดี๋ยวฉันเอาไปซักให้
ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวฉันทำเอง
- ไม่ได้นะคะ เดี๋ยวฉันเอาไปซักให้ค่ะ - ไม่ต้องค่ะ
ฉันบอกว่าเดี๋ยวฉันจัดการเอง
ไม่เป็นไรจริงๆ คุณไปเถอะค่ะ
นะคะ
นี่ พวกนาย
มานี่สิ
วันนี้ทำได้ดีมาก
กลับบ้านกันดีๆ นะ พรุ่งนี้มาทำงานด้วย
ขอบคุณครับ
ดูชิก ดูสิว่าเขาจ่ายเราตั้งเท่าไหร่
ถึงหมอนั่นจะดูน่ากลัว แต่ก็ใจดีเหมือนกันนนะ
พี่มีความสุขเหรอ
ดีใจด้วยนะ ที่ได้เงินเยอะๆ
กลับกันเถอะ ผมเหนื่อยแล้ว
- อย่าทำแบบนี้ - เข้าใจแล้วน่า
ฉันว่าคู่หมั้นเขาน่าจะกลับไปแล้ว
- เราไปบอกเขาเรื่องคุณยุนอาดีมั้ย - พี่จะบ้าหรือไง
เขากำลังจะแต่งงานนะ
พี่คิดว่ามันจะเป็นยังไงถ้าเขารู้ว่า เขาเป็นพ่อของเด็กคนนั้น
- พวกเขาอาจจะยกเลิกงานแต่งก็ได้ - แกอาจพูดถูก
- คุณพูดว่าอะไรนะครับ - อะไรเหรอ
ยุนอามีลูกกับผมเหรอ
จริงเหรอครับ
พวกคุณมีแฟนหรือเปล่า
ไม่มีค่ะ
ฉันก็ไม่มีค่ะ
จริงเหรอ
ผมนึกว่าพวกคุณจะมีผู้ชายมารุมจีบเสียอีก
พวกหนุ่มๆ ชอบผู้หญิงที่มีเสน่ห์แบบคุณ
อะไรนะคะ
ทำไมถึงมองผมแบบนั้นเหรอ
ผมล่วงเกินคุณเหรอเนี่ย
ผมแค่พูดเล่นนะ
เดี๋ยวนี้พูดอะไรไม่ค่อยได้เลยเนอะ
ขอโทษนะคะ ฉันขอไปเข้าห้องน้ำก่อน
อะไรของไอ้หมอนี่เนี่ย
ฉันอยากจะ...
หยุดเลย
ช่างมันเถอะ ซอจิน
เธอต้องได้งานนี้
หลังสัมภาษณ์เสร็จแล้ว เราไปดื่มกันต่อมั้ยครับ
- ฉันมีนัดแล้วค่ะ - มีนัดอะไรเหรอ
ไอ้นัดที่ว่านี่มันสำคัญกว่า การผ่านสัมภาษณ์หรือเปล่า
คุณคงไม่ค่อยแคร์เรื่องการสัมภาษณ์นี้สินะครับ
แค่ดื่มนิดเดียวเอง
ผมอยากพาคุณไปดื่ม เพราะผมมองคุณเป็นเหมือนน้องสาว
ไม่อยากได้งานเหรอครับ
เธอบอกว่าเธอไม่อยากไป
ว่าไงนะ
"เหมือนน้องสาว" งั้นเหรอ
ถ้าอยากจะดื่มขนาดนั้น ก็โทรชวนน้องสาวคุณมาดื่มสิ
อะไรนะ
นี่เธอเป็นบ้าหรือไง
ช่วยปล่อยมือด้วยค่ะ
- ฉันจะไม่พูดดีๆ เป็นครั้งที่สอง - อะไรนะ
แล้วถ้าฉันไม่ทำ เธอจะทำไม
เธอจะตบฉันหรือไง
ก็เอาสิ
ตบเลย
ทำไม่ได้งั้นเหรอ
รู้ตัวก็ดีแล้ว
กล้าดียังไงถึงมาพูดกับฉันแบบนี้
ทำไมเธอถึง...
เธอทำบ้าอะไรเนี่ย
เก่งจริงก็แจ้งตำรวจเลยสิ
ฉันจะได้ฟ้องนายข้อหาล่วงละเมิดทางเพศ
ไปกันเถอะ เราไม่จำเป็นต้อง ทนสัมภาษณ์งานบ้าๆ นี่แล้ว
- ปล่อยฉันนะ - ว่าไงนะ
เธอเป็นบ้าอะไร
ถ้าฉันไม่ผ่านการสัมภาษณ์ เธอจะรับผิดชอบมั้ยล่ะ
ทำไมเธอถึงต้องมาวุ่นวายเรื่องของฉันด้วย
ขอโทษนะคะ
เป็นอะไรหรือเปล่าคะ
ฉันขอโทษจริงๆ ค่ะ
เดี๋ยวฉันช่วยเช็ดนะคะ
พี่จุนกี คือว่า...
เราไม่น่าไปทำแบบนั้นเลยนะ
"เรา" เหรอ
แกต่างหากที่เป็นคนบอกเขา
อะไรนะ
ไอ้พี่บ้า
ทำไมจู่ๆ ถึงมาโทษกันล่ะ
ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย
แกเป็นคนพูดให้เขาได้ยิน
พี่จะบ้าหรือไง
พี่นี่แม่งสวะจริงๆ
สวะงั้นเหรอ
- ก็ใช่ไง - แกกล้าดียังไง
เอาอีกแล้วเหรอเนี่ย ใจคอจะทะเลาะกันทุกวันเลยหรือไง
อะไรกันเนี่ย
ไปอาบน้ำไป
- ไปอาบน้ำเลย - อ้าว
- แล้วทำไมถึงกลับมาพร้อมกันเหรอ - เราบังเอิญเจอกันข้างนอก
คุณยุนอา ขายมัฟฟินได้มั้ย
คือจริงๆ แล้ว
เราโดนตำรวจยึดไปหมดเลย
เธอไม่มีใบอนุญาต
แถมยังต้องจ่ายค่าปรับ เพราะทำผิดกฎหมายด้วย
จริงเหรอ
ฉันผิดเองค่ะ ฉันน่าจะเช็กให้ดีก่อน
- หิวกันหรือยังคะ - หิวแล้ว
งั้นฉันจะพาซอลไปเข้านอนก่อน แล้วฉันจะทำอะไรให้กินนะคะ
- พี่แม่งเฮงซวย - แกกล้าดียังไงถึงมาว่าฉันแบบนี้
- ทำไมถึงทำกับผมแบบนี้ - เงียบไปเลย
- มันเป็นความคิดของพี่ - มันเป็นความคิดของแก
ขอโทษนะครับ
ยินดีต้อนรับครับ
เสียงนั่นมัน...
ผมมาหาคุณฮันยุนอา
คุณยุนอาเหรอครับ
คุณเป็นใครครับ
พี่จุนซอง
ยุนอา
พี่หาฉันเจอได้ยังไงเนี่ย
เรามีเรื่องต้องคุยกัน
เกิดอะไรขึ้นเนี่ย
- หมอนี่เป็นใคร - เขาคือ...
พ่อของซอล
อะไรนะ พ่อของซอลงั้นเหรอ
แล้วเขารู้จักที่นี่ได้ยังไง
คือจริงๆ แล้ว พวกเราไปหาเขามา
- เพื่อบอกเขาเรื่องซอล - ว่าไงนะ
ทำแบบนั้นไปทำไม เสียสติไปแล้วเหรอ
แกนี่มันบ้าจริงๆ หมอนี่เป็นคนบอกเขาทุกอย่างเลย
- ทำไมถึงไม่รู้จักคิดเลย - พี่นี่มันจอมทรยศเลย
- พี่นี่มันสวะจริงๆ - สวะงั้นเหรอ
ผมบอกแล้วว่าอย่าทำ
นั่นไม่ใช่ประเด็น
ตามไปดูกันเถอะ
อะไรนะ นั่นมันเรื่องส่วนตัวนี่นา
- อย่าไปนะ - มาเถอะน่า
- พี่หาฉันเจอได้ยังไง - ยุนอา
- เธอพยายามจะทำลายชีวิตฉันงั้นเหรอ - อะไรนะ
- นี่มันเรื่องอะไรกัน... - ฟังให้ดีนะ
ฉันกำลังจะแต่งงาน
เพราะงั้น ช่วยรับนี่ไป...
และอย่าติดต่อมาอีกเด็ดขาด
นี่มันเรื่องอะไรกัน
- นี่มันอะไรกันคะ - ยังไม่พองั้นเหรอ
เธอพยายามจะเอาเงินจากฉันไม่ใช่หรือไง
แค่นี้ยังไม่พออีกเหรอ
เธอควรจะดีใจด้วยซ้ำที่ฉันยอมให้เงินเธอ
พูดตามตรง ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำ ว่าเด็กนั่นเป็นลูกของฉันหรือเปล่า
หมอนั่นพูดว่าอะไรนะ
- ฉันหมดความอดทนแล้ว - เฮ้ย ดงกู
ฉันจะรู้ได้ยังไงว่าเธอไม่ได้หลอกเอาเงินฉัน
พี่พูดถึงเรื่องอะไรงั้นเหรอ ฉันไม่เข้าใจที่พี่พูดเลย
ไอ้สารเลว
เมื่อกี้แกว่าไงนะ
แกรู้บ้างมั้ยว่าชีวิตเธอต้องเจอกับอะไรบ้าง
หมอนั่นน็อตหลุดไปแล้ว
หลอกเอาเงินงั้นเหรอ
พอได้แล้ว คุณดงกู
แกไม่คู่ควรที่จะเป็นพ่อของซอล
- คนอย่างแก... - เดี๋ยวก่อน
พ่อของซอลเหรอ
คุณพูดเรื่องอะไรเนี่ย
เขาไม่ใช่พ่อของซอลนะคะ
อ้าว
เขาไม่ใช่พ่อของซอลเหรอ
ถ้างั้นเขาเป็นใคร
เราแค่เคยไปนัดบอดด้วยกันครั้งเดียว
ถ้างั้นทำไมเธอถึงมีเบอร์ของเขาล่ะ
ฉันบล็อกเบอร์ของเขาเอาไว้
เขาชอบโทรหาฉัน และพยายามมาเจอฉันเวลาที่เขาเมา
ถ้างั้นทำไมคุณถึงมาล่ะ
ตอนที่เราไปนัดบอดกัน ผมดื่มจนจำอะไรไม่ได้เลย
ผมเลยคิดว่าฉันอาจจะทำอะไรลงไป
หน้าแตกหมอไม่รับเย็บ
ฉันโง่เองที่เชื่อพวกแกสองคน
ให้ตายสิ เชื่อเขาเลย
คุณจะกลับไปง่ายๆ แบบนี้ไม่ได้ เมื่อกี้คุณชกผม
อะไรนะ
คือว่านะ
วันนี้ฉันไปสัมภาษณ์งานมา
แต่ฉันคงไม่ผ่านหรอก
จริงๆ นะ ฉัน...
ฉันเอาเนื้อหมูตบหน้ากรรมการ
แต่หมอนั่นเป็นคนเลวนะ
แต่ว่า...
พวกเขาบอกว่าฉันเป็นคนผิด
ฉันทำสิ่งที่ไม่ดี
ทั้งๆ ที่ฉันคิดว่ามันเป็นสิ่งที่ถูกต้อง
ฉันก็ไม่รู้...
ฉันไม่รู้จริงๆ
ฉันไม่รู้อะไรแล้ว
ขอโทษนะ ฉันพูดมากไปหน่อย
คุณเองก็ดูมีเรื่องไม่สบายใจ
พูดมาสิ ฉันรับฟังได้นะ
นี่คุณ...
ทำไมคุณถึงไม่ใส่กางเกง
ถ้าไปสัมภาษณ์ก็อย่าลืมใส่กางเกงนะ
ไม่งั้นคุณเดือดร้อนแน่
เนี่ย ดูฉันสิ
ฉันลืมใส่เสื้อ...
ลืมใส่เสื้อ...
เจ็บตาชะมัดเลย
หมอนี่หมัดหนักเป็นบ้า
น่าอายจริงๆ
ฉันโง่เองที่ไปเชื่อไอ้พวกบ้านั่น
นี่ค่ะ
- เจ็บมากมั้ยคะ - เจ็บสิ
คุณไม่น่าไปต่อยเขาเลย
ก็หมอนั่นพูดจาไม่เข้าหูนี่นา
คุณทำไปเพราะคุณเป็นห่วงฉันเหรอ
เปล่า ไม่ใช่สักหน่อย
ไม่ใช่ก็ไม่ใช่
แต่ก็ขอบคุณนะคะ คุณดงกู
เรื่องอะไร
เรื่องที่ยอมให้ฉันพักอยู่ที่นี่
ก่อนที่จะได้มาอยู่ที่นี่ ฉันรู้สึกโดดเดี่ยวมากๆ
แต่ตอนนี้ฉันไม่รู้สึกแบบนั้นแล้ว
ตอนนี้ฉันมีคนที่เป็นห่วงฉัน
ฉันไม่เคยมีครอบครัวมาก่อน ฉันเลยไม่รู้ว่ามันเป็นยังไง แต่ว่า...
ฉันคิดว่าถ้าฉันมีครอบครัว มันก็คงรู้สึกประมาณนี้แหละ
ถ้างั้นก็ทำงานบ้านให้มันดีๆ หน่อย
เนี่ย คุณดุฉันอีกแล้วนะ
เอาไปถูแบบนั้น มันก็ไม่หายสิคะ
- เอามานี่ เดี๋ยวฉันช่วย - ไม่ต้อง
- เดี๋ยวฉันทำให้ - ไม่เป็นไร
- เชื่อฉันสิ - ไม่ต้องหรอก
ตายแล้ว
ผมบอกว่าไม่ต้องไงเล่า
คุณทำอะไรไม่ได้เรื่องสักอย่าง
ฉันไม่ตั้งใจสักหน่อย
อะไรนะ
นี่คุณกล้าเถียงผมด้วยเหรอ
มันจะมากเกินไปแล้วนะ
คุณเองก็ผิดเหมือนกัน
คุณเอาแต่จู้จี้กับฉัน
ฉันเองก็เสียงดังได้นะคะ
น่ากลัวจังเลย ผมทำอะไรผิดงั้นเหรอ
แล้วคุณจะทำอะไร
คุณจะทำอะไรผมงั้นเหรอ
- ฉันจะโกรธคุณ - ก็เอาเลยสิ
- ฉันอดทนมาตั้งนานแล้ว - เอาสิ โกรธเลย
รู้มั้ยว่าเวลาผมโกรธมันเป็นยังไง
คุณต้องตกใจแน่ถ้าได้เห็นฉันตอนโกรธ
คุณต่างหากที่จะต้องตกใจ
เฮ้ย!
เรื่องเป็นนักข่าว ฉันว่าฉันจะยอมแพ้แล้ว
สิ่งที่ซอจินต้องการคือการปลอบใจต่างหาก
ถ้าเธอเอาชนะลมที่หนักหน่วงนี้ได้
เธอก็จะกลับมาเบ่งบานอย่างงดงามได้
ทำไมถึงต้องมาที่สน. ด้วยล่ะ
คังซอจิน! เธอไม่ได้ทำอะไรผิด
สู้ๆ นะซอจิน!
ผมว่าผมตกหลุมรักเข้าแล้วล่ะ
เธอดูสนใจในตัวผมมากเลยนะ
พี่ทำอะไรอยู่เหรอ
ฉันกำลังดูหนังอยู่น่ะ
- งั้นฉันดูด้วยสิ - ไม่ได้นะ
เฮ้ย! ทำไมฉันถึงส่งไปให้ซอนอูล่ะเนี่ย
ไอ้บ้านี่
คุณมีแฟนหรือยังคะ
ฉันคิดว่าเธอน่าจะปันใจให้ชายอื่นไปแล้ว
ฉันทำทุกวิถีทางเพื่อหาตัวมันให้เจอ แล้วทำลายมันซะ
ไข้หวัดใหญ่เหรอคะ
เราทำเพื่อแม่ของหนูนะ เพราะเป็นห่วงแม่หนูต่างหาก
คุณรู้มั้ยว่าคุณเป็นคนประเภทพวกสร้างปัญหา
ผมมาลงทะเบียนขอออกเดตกับเธอ
- นั่นคุณยุนอาไม่ใช่เหรอ - หมอนั่นเป็นใคร
- ถ้าไม่จัดงานแต่ง ก็ย้ายออกไปเลย - อะไรนะครับ
- แต่งงานเหรอ - แต่งงานเหรอ
บทบรรยายโดย ไอฟลิกซ์ ประเทศไทย